Na de tour….

Aan de  mannen is gevraagd een stukje te schrijven over hoe het hen vergaan is na de fietstocht door Frankrijk. Het eerste stukje is van Ad.

Dag Allemaal!

Ik ben dus een van de fietsers die voor de Carolien Bijl Stichting naar St. Blancard zijn gereden.

Anderhalf jaar heb ik me op verschillende wijzen voorbereid op de Tocht der Tochten.

En toch was het anders dan ik me had voorgesteld. Het was zwaar, vooral de tweede, derde en laatste dag. Pijn in m’n benen, vermoeid enz. Maar het was ook een belevenis. Samen met Michiel Vaandrager, Paul Hertog en Martijn Muyser heb ik 15 dagen meegemaakt die ik absoluut niet had willen missen. En nu het (financiële) resultaat zo goed is ben ik blij dat ik het gedaan heb.

We hebben veel meegemaakt maar het hoogtepunt was toch wel de aankomst in St.Blancard. De burgemeester, veel mensen maar vooral mijn vrouw zorgden voor een gevoel waarbij ik me kan voorstellen dat Tour de France renners die zullen hebben. Het was geweldig.

De terugreis hebben we per vliegtuig gemaakt en aan de gate was er familie om me te verwelkomen en in Haarlem was ons huis versierd en stonden de buren me op te wachten.

Maar ik ben nu weer met beide benen op de grond. Het was een avontuur, soms zwaar maar als je het boekje (G)een Gezicht en de website ziet dan weet je waarvoor je het gedaan hebt.

Iedereen bedankt voor het support!

Ad de Groot.

En dan hier het stukje van Michiel Vaandrager:

Ben nu 1 week terug na de finish in St Blancard van de 3 fietsers Ad, Martijn en Paul.

Heb een onvergetelijke 2 weken gehad met begeleiden van de mannen en tegelijkertijd genoten van Frankrijk. Eindelijk eens over de kleine weggetjes gereden in de Miele/SRV bus. Anders wordt altijd de autoroute genomen en mis je eigenlijk de mooie franse campagne en je leert nog eens wat over de hazelnoten, menhirs, dolmen etc.
Heb veel respect gekregen voor de fietsers. Na een hele dag fietsen waren ze direct na afstappen weer uitgerust en hadden ze zin in plannen maken. Eigenlijk had ik verwacht dat ze direct na iedere rit “plat” zouden gaan en tijd nodig zouden hebben om te “recupereren”. Niets daarvan, ook de rustdag moest actief doorgebacht worden met bezoek “brocante” en lagen we pas laat in bed-zoals bijna elke dag. Conditie van de heren is optimaal. Zelf heb ik veel geleerd van foto’s en video versturen per laptop, wel af en toe moeilijk om een verbinding tot stand te brengen. Joke en Laura zaten in Haarlem steeds op het vinkentouw om alles geordend op het Blog te krijgen, ze zijn er echt dag en nacht mee aan de gang geweest. Perfect Meiden!
Ga zelf later nog eens kritisch kijken naar de video’s met al m’n gezwabber en tekst die niet altijd te verstaan was.
De finish in St Blancard was ook fantastisch op dat kleine, gezellige pleintje-typisch frans- aan de voet van het fors uitgevallen kasteel. De fietsers zijn die dag erg diep moeten gaan, maar met de eindstreep in zicht lukt het natuurlijk wel. Gezellige brocante, veiling en veel nederlanders die zich daar ingezet hebben voor de Carolien Bijl Stichting en daar ging het uiteindelijk om. Geld voor onderzoek op craniofaciaal gebied. Het bedrag van bijna 100.000 euro is fantastisch, maar we willen dit graag overschrijden en donaties blijven alsnog welkom. Iedereen dank voor zijn/haar hulp. Niet te vergeten Paul Hertog , de grote organisator van deze 1620km lange fietstocht en na de finish samen met Ad riep: Ik doe dit nooit weer! 1x is ook genoeg heren. Bedankt.

En dit heeft Martijn Muijser geschreven:

Martijn’s nawoord

Toen Paul me vorig jaar in de zomervakantie vroeg of ik als derde mee wilde fietsen omdat hij twee fietsers wat mager vond heb ik na een week bedenktijd “ja”gezegd. Eigenlijk had ook direct “ja” kunnen zeggen maar zo’n beetje bedenktijd staat wel chique. Ik vond het een eer om gevraagd te worden en zomaar binnen te vallen in een team dat zich al maanden aan het voorbereiden was

Leuk vond ik het ook om mijn steentje te kunnen bijdragen aan die voorbereiding en om vooral aan Paul, de minst ervaren fietser maar zoals later bleek de beste, wat fietstechnische bijstand te kunnen geven.

De tocht zelf was fantastisch, het heerlijke weer, de wind mee tot aan Poitiers en de teamgeest maken het tot een niet te vergeten belevenis.

Een van de meest gedenkwaardige momenten vond ik de tocht van Bergerac naar Chateau Monbazillac, een klim van zo’n kilometer of acht bijna geheel in het kleinste verzet en dan als beloning de zelfdiscipline opbrengen om niet een paar glaasjes van die heerlijke apéritief wijn te drinken in de proeverij.

Sommigen onzer hebben gezegd dat ze zo’n tocht nooit meer zouden maken maar het ook voor geen goud hadden willen missen. Ik behoorde daar ook toe maar begin nu toch te twijfelen want het is behalve een zware lichamelijke inspanning vooral ook een heerlijke geestelijke ontspanning.

Kortom ik blijf fietsen en misschien wel nog eens zo’n lange rit zeker als m’n rechterknie weer de oude wordt.

Ik denk met groot plezier terug aan chauffeur Michiel en zijn onaflatende enthousiasme om alles op tijd op de website te krijgen; aan Ad en z’n doorzettingsvermogen om de pijn van de eerste dagen te overwinnen en aan Paul die behalve aan het fietsen ook steeds aan het organiseren bleef.

Alle backoffice medewerkers en alle sponsors zijn we veel dank verschuldigd en niet te vergeten de auteurs van het boekje, onze kring van bn-ers.

En als laatste: Paul!

Dag allemaal maar vooral, hallo Ad, Martijn, en Michiel,

Het heeft even geduurd voordat ik ben ingegaan op de uitnodiging van Joke om na de tour een stukje te schrijven over mijn ervaringen tijdens de tour.

Als excuus voer ik aan dat ik even niet achter de laptop kon werken vanwege een blessure aan mijn rechterarm als gevolg van een val tijdens de tour en vanwege een blessure aan mijn linkerarm . Die arm functioneert slecht doordat ik 1600 km te zwaar op die arm heb gesteund. Zo’n sponsortocht zo blijkt is dus niet zonder gevaren maar gelukkig was de medische ondersteuning optimaal.

Maar de echte reden voor de vertraging is dat ik echt even tijd nodig had om de “normale”draad weer op te pakken. Even in alle rust terugdenken aan de geweldige ervaring die deze tocht is geweest. In alle rust terugdenken aan alles wat we met elkaar hebben beleefd en aan de enorme inspanning en prestatie die we hebben geleverd.

Want laten we wel zijn. Het is natuurlijk niet niks om zonder al te veel ervaring zomaar 14 dagen op een fiets te gaan zitten en om zonder dat we elkaar al te goed kenden met 15 dagen samen op vakantie te gaan.

Tijdens de trainingen hadden we het nog makkelijk. We dronken op tijd een kopje koffie met appeltaart want zo zag Martijn dat graag, het liefst met een toefje slagroom. Als we dan de door Ad uitgestippelde afstand niet haalden dan was dat geen probleem. We reden dan 70 km in plaats van 80. En als Martijn z’n kleindochter uit de crèche moest ophalen dan smokkelden we ook graag met de te rijden afstand. Waren Ad of ik niet beschikbaar dan trainden we niet en schoven dat een dagje door en reden we verkeerd dan pasten we de route aan.

Tijdens de tocht der tochten was dat anders.

Al op de eerste dag kregen we, naast een wat late start maar wel heel gezellige start, 150 km om de oren. En toen de afstanden ook de tweede en derde dag ver boven de 100 km bleken te zijn en we veel verkeerd reden merkte Martijn vol ergernis op dat dat toch niet afgesproken was!! Gelijk had hij. We hadden bijna geen tijd meer voor appeltaart en al helemaal niet met slagroom. Daar kwam nog bij dat het zoeken naar de juiste route dusdanig veel tijd kostte dat er van het voorgenomen vroeg aan komen op de overnachting plaats niets terechtkwam.

Maar gelukkig waren er ook positieve ontwikkelingen. De tocht was prachtig, het weer uitmuntend, de wind alle dagen in de rug en de verzorging optimaal. Daarnaast waren er wel degelijk afstanden die het toelieten dat we ook nog een lokale |Kerk, brocante of wijnchateau bezochten.

Natuurlijk hadden we alle dagen wel iets te zeuren over de kwaliteit van de bedden, en de douchekoppen die maar niet wilden wat wij wilden, over de witte wijn die niet koud genoeg was, en over het gebrek aan vijgen jam bij het ontbijt. Maar onder de bezielende leiding van Michiel bleef de stemming er goed in, totdat………!!

Martijn z’n oude blessure aan zijn knie weer opspeelde en een dag later Ad pijn in z’n linkerknie kreeg. Dat kwam slecht uit want we hadden nog zo’n 1000 km te gaan en verplichtingen aan onze sponsoren. Die hadden immers voor drie maal 1500 km gedoneerd en voor shirtreclame bij drie renners ingetekend.

Echter, Martijn zette door, vaak met een van pijn vertrokken gezicht wist hij van geen ophouden en datzelfde gold voor Ad. De pijn in z’n linkerbeen verplaatste zich naar z’n rechterbeen en verdween uiteindelijk vlak voordat we echte stijgingen te verwerken kregen.

Tijdens de tour heeft Martijn mij de technische kneepjes van het fietsen bijgebracht en mij uitgelegd hoe een fiets te onderhouden en te repareren. Van Ad heb ik geleerd hoe om te gaan met beschikbare energie en hoe om te gaan met ogenschijnlijke probleem situaties.

Van Michiel hebben we veel achtergrond informatie gekregen over het onderwerp Craniofaciale afwijkingen en over zijn indrukwekkende vak. Over hoe om te gaan met een piefje en vooral hoe de stemming erin gehouden moet worden. Jammer dat er niet elke avond ruimte was voor een serieus gesprek. Verder dan de jeugd trauma’s ( gespreksthema van Michiel) van Martijn zijn we niet gekomen maar ik neem aan dat we, Michiel, Ad en ik nog wel aan de beurt komen.

Ik kan nog uitvoerig ingaan op de start met al die bekenden ( wel of niet uit het boekje), die ik geweldig vond, over de fantastische aankomst compleet met brocante, veiling en lunches en over alles wat we daar tussendoor hebben meegemaakt maar het allerbelangrijkste voor mij is dat deze tour een evenement is geweest dat ik absoluut niet had willen missen.

Ik ben er best wel een beetje trots op dat ik de afstand zonder al te veel problemen heb kunnen afleggen en ben blij met de goede conditie waarin ik verkeer. En het financiële resultaat, met dank aan alle sponsoren, maakt me natuurlijk heel blij !

Maar zonder m’n trouwe tourmakkers Martijn, Michiel en Ad was het nooit gelukt. Met name voor Ad de Groot heb ik een Groot respect. Hoop dat ik over 15 jaar ook nog tot zoiets in staat ben.

Ik dank jullie voor 15 onvergetelijke dagen, en voor nu “Witte Wijn “.

Paul.